Zorg aan mensen met kanker

Het is zo ver. De tijd is gevlogen en we moeten naar de start. Elk jaar weer, is de start een emotioneel moment. Een bijzonder moment waarop wij stilstaan bij vreugd maar ook verdriet. Een moment waarop wij stilstaat bij diegenen die wij moeten missen, door een vreselijke ziekte: kanker. Een moment waarbij vele emoties samen komen. Het is een moment waarop ik voel dat tranen mij willen overvallen. Maar óók het moment waarop ik mij besef dat 520 kilometer lachen, gieren en brullen mij te wachten staan.

Terwijl Hans - loper én teamcaptain – klaarstaat aan de start beginnen mensen om mij heen af te tellen. De cijfers op de klok schieten razendsnel onder de 5 seconden. Ondertussen wordt er gelachen en gedanst door teams en vrijwilligers op Nederlandse dance hits. 3 – 2 – 1, daar gaan de lopers! Terwijl ik probeer mijn camera in de juiste positie te brengen om nog snel een mooie startfoto te maken, vliegt er confetti door de lucht.
Na een aantal uren wachten komt het team van Hans aangelopen op het wisselpunt. Het eerste gedeelte van onze shift is run-bike-run. Annelies mag onze shift aftrappen. Na een aantal wissels is het mijn beurt en ik stap van de fiets terwijl Mark nadert. Hij tikt me aan en ik begin te rennen. Al om mij heen kijkend, loop ik genietend door de uitgestrekte velden van Frankrijk. Wauw, wat een prachtig land is het ook.

Lees meer: Door de ogen van een Roparunner

Delen:

 

Laatste tweets

De opbrengsten

€ 40610 2015
€ 70025 2016
€ 22230 2017
€ 3500 2018
  • € 80000
  • € 70000
  • € 60000
  • € 50000
  • € 40000
  • € 30000
  • € 20000
  • € 10000
  • € 0

Sponsorkliks